بغضی که مانده در دل من وا نمی شود

حتی برای گریه مهیا نمی شود

بعد از تو جز صراحت این درد آشنا

چیزی نصیب این من تنها نمی شود

آدم بهانه بود برای هبوط عشق

اینجا کسی برا تو حوا نمی شود

دارم به انتهای خودم می رسم ببین

شوری شبیه باد تو برپا نمی شود

از من مخواه تا غزلی دست و پا کنم

احساس من درون غزل جا نمی شود